حضرتی که نمی شناسیم............

به مناسبت این روزها و تقارن ان با مسائل اموزشی دوقلوها ذهنم مدام درگیر است...دغدغه ی همه ی والدین خوشبختی فرزندان است...فرقی نمی کند که از نظر فرهنگی در چه پایه ای باشند و یا در اعمال نظراتشان چقدر موفق........اما یقین دارم پدر و مادری موفق است که بتواند اساس تربیت را با  شرائط روز وفق دهد البته نباید خود را در بست به جریان سپرد اما درک شرائطی که فرزند را احاطه کرده می تواند راهگشا باشد..........

وقتی پست بالا را می خواندم با خود فکر می کردم اگر معلم  یا استاداز سر شفقت از همان نوعی که انبیا داشته اند به دانش اموز یا دانشجو نگاه کند چه میوه های شیرینی نصیبمان می شود..........اگر نگاه والدین بتوانند دورهای دور فرزند را به نظاره بنشینند چه کوتاهی ها که صورت نمی گیرد......

بیشک مربی  ای در کارش موفق است که شربت تلخ تادیب را با عسل شفقت بیامیزد............