شش سال پیش وقتی از خانه ای که با هزار آرزو ساخته بودیم و حالا  رد گذر زمان چهره اش را خراشیده بود به در آمدیم تا در جائی با موقعیت بهتر خانه ای نو و متناسب با ایده های جوانانه ی بچه ها بسازیم هرگز در خیالمان هم نمی گنجید که همه ی تلاش هایمان ابتر بمانند و ما لاجرم مجبور به بازگشت به همان محله ی کذائی شویم.

ناگفته پیداست که بچه ها چقدر آشفته اند این روزها........اما ته ته دلم وقتی واکاویش می کنم می بینم دیگر نمی کشم که در 50 سالگی سرگردان بازی رندانه ی دلالان املاک و صاحبان خانه های استیجاری شوم و ته ته اش همه ی اندوخته مان به جیب دیگران سرازیر شود و باز شبهایم را زیر سقف دیگران به صبح برسانم....................

    پ .ن  - مدتی نخواهم بود اما در فرصتهای بدست آمده مهمان خانه هایتان خواهم شد.

                                                تا درودی دیگر

                                                              بدرود............