آمدم آی شاه پناهم بده

 

                                                              خط امانی ز گناهم بده

 

           ای حرمت ملجآ درماندگان

 

 

                                                             دور مران از در و راهم بده

 

         لشکر شیطان به کمین من است

 

 

                                                            بی کسم ای شاه پناهم بده

        

      این روزها در و دیوار......زمین و زمان درد دارند.......ناله 

 

 

     می کنند....انگار ثانیه ها شلاق روح شده اند....ضربه می زنند...

 

   می کوبند.....حیرت و حیرانی   سهم این روزهای ماست....من اما دلم

 

 هوای هرم حرم را دارد......آنجا باید جان را سپرد به سر انگشت رهائی

 

بخش آقائی مظلوم و غریب  که آغوش گشوده به روی هر غریب راه

 

گم کرده ای.....

 

گمان می کنم اگر برق نگاه مان به بیگناهی آن آهو رفته باشد....

 

      ناامید بر نمی گردیم.